@misc{Łazarz_Radosław_Ku_2017,
 author={Łazarz, Radosław},
 copyright={Copyright by Radosław Łazarz},
 address={Wrocław},
 howpublished={online},
 year={2017},
 publisher={Instytut Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego},
 language={pol},
 abstract={Reformacja wprowadziła nowe koncepcje wychowania, w porównaniu do średniowiecza wzorcem aksjologicznym przestały być żywoty świętych, a stało się nim Pismo Święte. Nadrzędna rola Biblii stawała się widoczna również w środowiskach inspirujących się myślą reformacyjną. Należała do nich społeczność utrakwistyczna Czech w XVI wieku. Kościół ten wywodził się wprost z tradycji husyckiej i posiadał własne wzorce etyczne. W podzielonych wyznaniowo Czechach wczesnej nowożytności o jego specyfice decydował między innymi szeroki zasięg społeczny oraz znaczny udział klasy średniej. Egalitarny charakter utrakwizmu sprzyjał również popularności koncepcji wychowawczych i edukacyjnych, szczególnie dotyczących dobrego chrześcijańskiego życia. Jedną z nich jest traktat Adama Klemensa Pilzneńskiego skierowany do panien. Traktat dotyczy właściwego rozumienia rozkoszy oraz środków, za pomocą których można ją osiągać lub wzmacniać. Autor prawdziwą rozkosz utożsamia z odczuciami serca i duszy. Wzorzec wychowania utrakwistycznej panny oparty jest w znacznej mierze na znajomości Pisma świętego, niezależnie czy pochodzi ona ze słuchania czy z lektury własnej, pracowitości, skromności i unikania pokus zagrażających duszy. Dzięki temu „panny mądre” mogą liczyć na dobre życie z Chrystusem, zarówno doczesne, jak i po śmierci. Przeciwieństwem tego modelu wychowawczego są „panny głupie” przywiązane do rozkoszy ciała, które przez to nie mogą osiągnąć prawdziwej przyjemności.},
 title={Ku prawdziwej rozkoszy. O możliwym wzorcu utrakwistycznego modelu wychowania kobiet},
 type={tekst},
 keywords={Pilzneński, Adam Klemens, edukacja moralna, literatura parenetyczna, utrakwizm, wychowanie},
}