@misc{Kosiński_Eryk_Prawne_2018,
 author={Kosiński, Eryk},
 copyright={Copyright by Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego Sp. z o.o.},
 address={Wrocław},
 howpublished={online},
 year={2018},
 publisher={Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego},
 language={pol},
 abstract={Sektor ochrony zdrowia cechuje się dużą różnorodnością po stronie pacjentów, usług (świadczeń) wykonywanych przez podmioty lecznicze i inne jednostki oraz po stronie podmiotów świadczących usługi. Znaczenie sektora ochrony zdrowia dla współczesnego demokratycznego państwa jest oczywiste. Trafna regulacja prawna i organizacja strukturalna systemu ochrony zdrowia stanowi jedno z największych wyzwań, przed jakimi stoją współczesne państwa. Istotna w omawianym zakresie jest konstytucyjna gwarancja prawa do ochrony zdrowia i dostępu do świadczeń zdrowotnych (prawo do opieki zdrowotnej czy „prawo do zdrowia”). W Polsce wymienione prawo gwarantuje art. 68 ust. 1–5 Konstytucji RP. W polskim systemie prawnym występuje dużo form organizacyjno-prawnych podejmowania i wykonywania działalności leczniczej. Jednostki te można zasadniczo podzielić na przedsiębiorców i nieprzedsiębiorców. Podział taki wprowadza ustawa z dnia z dnia 15 kwietnia 2011 roku o działalności leczniczej. Do przedsiębiorców zalicza się podmioty lecznicze funkcjonujące w wszelkich formach dopuszczalnych przez polskie prawo oraz instytuty badawcze, fundacje, towarzyszenia, jednostki organizacyjne stowarzyszeń posiadające osobowość prawną, osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów regulujących stosunek państwa do kościołów różnych wyznań. Do przedsiębiorców zaliczyć należy formy prowadzenia praktyki zawodowej przez lekarzy oraz pielęgniarki. Z kolei nieprzedsiębiorcy to samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, jednostki budżetowe oraz jednostki wojskowe. Jednym z istotnych zagadnień w sferze ochrony zdrowia jest zjawisko konfliktu interesów lekarzy zatrudnionych w publicznych podmiotach leczniczych, którzy są jednocześnie zatrudnieni w prywatnych podmiotach leczniczych, są właścicielami prywatnych podmiotów leczniczych czy też prowadzą prywatną praktykę zawodową. Konflikt taki winien zostać prawnie uniemożliwiony bądź zakazem konkurencji w umowach zawieranych z lekarzami przez publiczne podmioty lecznicze, bądź generalnym zakazem ustawowym łączenia etatów i innego zaangażowania lekarzy w prywatnych podmiotach leczniczych.},
 title={Prawne formy podejmowania i prowadzenia działalności leczniczej jako element systemu ochrony zdrowia w Polsce. Wybrane aspekty},
 type={tekst},
 doi={https://doi.org/10.19195/0137-1134.114.7},
 keywords={ochrona zdrowia, podmiot leczniczy, działalność lecznicza, działalność gospodarcza, przedsiębiorca, nieprzedsiębiorca, konkurencja},
}